Een jaar lang als stadsfotograaf komt bijna ten einde voor Eelkje Colmjon. Onder het motto ‘the future is now’ fotografeerde Eelkje 52 Leidse dromers, denkers, mensen met een missie. Tientallen verhalen dus, die niet stopten toen de stad in maart plotseling tot stilstand kwam. Vanaf september exposeert Eelkje met haar afscheidstentoonstelling in het Pesthuis. In gesprek over een bewogen en bevlogen jaar.

Laten we even teruggaan naar deze tijd vorig jaar. Waar stond je toen, wat was je plan?

‘Ik was een beetje nerveus, want hoe zou ik aan zoveel verhalen komen? Was ik wel creatief genoeg? Maar het is me alles meegevallen, eigenlijk was het één groot feest. Ik ontmoette makkelijk de juiste mensen, kreeg de juiste tips en vond ook in mijn eigen netwerk mensen met een missie. Een jaar geleden was het dus spannend en nu vind ik het heel jammer dat het bijna voorbij is.’

Je hebt 52 foto’s gemaakt, dat zijn 52 verhalen. Heb je een favoriet, een verhaal dat je altijd bij zal blijven?

‘De foto met het badeendje, dat was een heel bijzonder moment. Het was ’s ochtend vroeg in januari, heel guur en koud. Ik fotografeerde Marijke die elke week een ochtendbad neemt ergens in de buurt van Leiden. Ik mocht niet zeggen waar precies. De fotoshoot mocht niet te lang duren, anders zou ze onderkoeld raken, dus ik had niet meer dan één à twee minuten de tijd. Heel snel moest ik het juiste beeld zien te vinden en ben heel blij met het resultaat. Het is een sereen plaatje geworden, ondanks het korte tijdsbestek.’

Fotografie Eelkje Colmjon.

Dat was in januari, toen zat je er duidelijk lekker in. Nog geen twee maanden later ging de stad ineens op slot. Hoe was dat voor jou?

‘Dat was wel een probleem hoor, zo werd het heel moeilijk om met mensen af te spreken. Gelukkig had ik net stadsdichter Marianne van Velzen ontmoet. Samen met haar heb ik een intermezzo-serie gemaakt. Zo konden we de inspanningen delen maar wel doorgaan. Uiteindelijk hebben we dat twee maanden gedaan, een reeks beeldgedichten onder de naam Achter Glas. Na die twee maanden wilde ik weer terug naar normaal, maar het was heel fijn om door die samenwerking even lucht te krijgen.’

Daar komt bij, als we over jaren terugkijken naar deze periode dan heb jij op cultureel gebied echt iets bijgedragen. Je foto’s als verslag van zo’n tijd, dat lijkt me perfect passen bij de rol van stadsfotograaf.

‘Inderdaad, Marianne en ik vonden ook echt dat we de handen ineen moesten slaan. Het was een bijzondere periode om mee te maken en het is goed om daarbij stil te staan.’

In een jaar als stadsfotograaf heb je onze stad waarschijnlijk heel goed leren kennen. Wat heeft je het meest verrast aan Leiden?

‘Ik woon hier nu vijftien jaar en word nog bijna dagelijks verrast. Ik was bijvoorbeeld op zoek naar een locatie om Tim Juffermans te fotograferen. Hij heeft een post-apocalyptische toekomstvisie waarin de mens verdwijnt en de natuur alles overneemt, dus ik zocht een plek met tekenen van leven maar waar de natuur het wel heeft overgenomen. Na lang rondfietsen en Googlen kwam ik een oude brug tegen die ooit bij de Aalmarkt stond en nu is opgeslagen vlakbij de Willem de Zwijgerlaan, helemaal overwoekerd. Het leek daar inderdaad alsof de mensheid was verdwenen, alleen wij waren er nog. Zulke dingen ontdek je.’

Nu is het bijna voorbij. Hoe kijk je terug op het afgelopen jaar?

‘Het leek wel alsof het allemaal vanzelf ging. Ik schrijf ook graag en dat was ik stiekem een beetje vergeten. Én deze foto’s maken én de stukjes erbij schrijven, dat was ontzettend fijn. Ik ga het serieus onwijs missen. Dat hoorde ik elke stadsfotograaf zeggen en ik geloofde het nooit. Ik dacht altijd: volgens mij ben je gewoon blij dat je klaar bent. Maar echt, het is waar.’  

Wie het wordt is nog niet bekend, maar heb je wel alvast een advies voor jouw opvolger?

‘Werk vooruit. Zo begin je stressloos, ervaar je minder druk, want dat is echt killing. En zorg dat je een onderwerp kiest dat je zelf interessant vindt. Bij mij waren dat persoonlijke verhalen. Je moet jezelf blijven boeien tot het eind, dan wordt het nooit een verplichting.’

Sophie Jansen

Sophie Jansen

Andere berichten

Anne van den Dool
juni 15, 2022
leidsCement
juni 14, 2022
leidsCement
juni 7, 2022