Na een ‘halve’ vijftiende editie is het Leiden International vanaf 28 oktober op volle kracht terug. Elf dagen films en veel meer, in de drie Leidse bioscopen en met een programma dat alle genres beslaat. Overigens niet alleen op het gebied van film: het LIFF biedt dit jaar ook een podium aan podcastmakers en etaleert acht voorstellingen als LIFF Limited Editions: films met een extra toevoeging door kunstenaars, mede mogelijk gemaakt met steun van Cultuurfonds Leiden. LeidsCement sprak erover met Ratna Lachmansingh, die dit jaar haar wordt geïntroduceerd als de nieuwe festivaldirecteur.

LeidsCement: Ratna, gefeliciteerd met je prachtige nieuwe baan. Hoe heb jij je in deze nieuwe rol op het festival voorbereid?

Ratna:‘Het verschil zat hem vooral in loslaten en toe-eigenen. Ik heb hier en daar details proberen los te laten en juist meer – samen met vertrekkend directeur Alexander Mouret – gekeken naar de grote lijnen. Wat hebben we de afgelopen jaren gedaan? Hoe staan we ervoor? Wat maakt het LIFF sterk? Waar willen we de komende jaren naartoe en waar willen we in groeien?’

Dat wil ik ook heel graag weten.

‘Als ik nu kijk naar het LIFF zijn er veel dingen die als een huis staan: een kwalitatief programma dat tegelijkertijd divers en toegankelijk is, dat moeten we behouden. Tegelijkertijd moeten we ieder jaar professionaliseren en groeien, maar waar we nu tegenaan lopen is dat we een beetje uit onze voegen aan het groeien zijn. Het festival duurt nu elf dagen, we starten al ’s ochtends met films en hebben Lido toegevoegd als locatie: meer kunnen we nu niet doen. Wij smachten naar de nieuwe bioscopen: eerste het nieuwe Kijkhuis en dan hopelijk ook De Geus aan het Stationsplein. Anderzijds, als De Geus er morgen staat gaan wij die zalen niet kunnen vullen. Daar moeten we naartoe groeien. We willen een prominenter toonaangevender filmfestival zijn dat in heel Nederland bekend is en dat ook in internationale kringen naam heeft.’

Dat zijn grote ambities die het LIFF al een aantal jaar uitspreekt. Jij als nieuwe directeur moet ze nu gaan waarmaken. Heb je ooit geaarzeld om ja te zeggen?

‘Ook dit is een beetje organisch gegaan. Een paar jaar geleden kwam het al ter sprake dat Alexander zichzelf een bokkige oude man begon te vinden en het graag aan andere mensen wilde overdragen. Op dat moment was ik er zeker nog niet klaar voor. Na het coronajaar wel, ik wil het nu met beide handen aangrijpen. En je hebt gelijk, we spreken deze ambities al een tijd uit maar nu met hernieuwde focus. Het festival zoals we het kennen draait prima, maar door programma’s als Limited Edition kunnen we ook verder kijken en nieuwe dingen uitproberen. Dat we wachten op de nieuwe bioscopen betekent zeker niet dat we in de tussentijd stil moeten staan.’

Bij sommige films op het programma staat inderdaad ‘Limited Edition.’ Wat houdt dat in?

‘We hebben een aantal makers gevraagd om iets voor bepaalde films te doen, een unieke ervaring te creëren voor de bezoeker. Bij Night on Earth heeft een theatergroep bijvoorbeeld een extra scène gemaakt en ook ROEM gaat met een aantal verrassende dingen komen, net als Dolf Jansen die een stuk opvoert geïnspireerd op een film. Hiermee willen we makers een podium bieden en verhalenvertellers een plek geven op LIFF. Wat ze precies gaan doen is nog een verrassing.’

Zijn dit voorstellingen die voor alleen de doorgewinterde festivalbezoeker geschikt zijn of ook juist voor een breder filmpubliek?

‘Als je alleen maar de film wilt zien moet je juist naar een Limited Edition gaan! Je krijgt een extraatje om mee te nemen, om meer te beleven.’

Ten slotte, welke titels mogen we dit jaar echt niet missen?

‘Er zijn een paar films die ik heel mooi vind zoals Pig, waarin Nicolas Cage eindelijk weer eens goed aan het acteren is. Een klein verhaal dat heel goed wordt uitgepakt. Pleasure is heel erg in your face over een meisje dat probeert het te maken als porno-actrice. Het is heel expliciet en als feminist moet ik van mezelf vinden dat het oké is dat zij bewust deze keuze maakt. De clichés over waarom mensen in deze industrie belanden worden dan ook vermeden, maar tegelijkertijd laat het heel mooi zien hoe verschrikkelijk die wereld kan zijn. De Libanese makers van Death of a Virgin and the Sin of Living komen ook voor een gesprek. Het is een film die in hun land een sensitief onderwerp betreft waarbij ze veel in het geheim moesten filmen. En natuurlijk de Limited Editions, daar moet je heen!’

Sophie Jansen

Sophie Jansen

Andere berichten

Sophie Jansen
december 2, 2021
Anne van den Dool
november 18, 2021
Sophie Jansen
november 16, 2021