‘Heb je ergens last van?’ is de vraag die je momenteel overal waar je binnenloopt moet beantwoorden. Het is ook de titel van de nieuwe voorstelling van Roggenveen|Olijerhoek, die ze anderhalf jaar bedachten en opeens een heel nieuwe betekenis krijgt. Het heeft even geduurd maar ‘Heb je ergens last van?’ is op 5 juni toch echt te zien, zowel op de planken van Theater Ins Blau als thuis via livestream. Wij spraken de Leidse absurdisten over hun genre, het afgelopen jaar en hun kijk op de stad.

LeidsCement: Was het eigenlijk een goed jaar voor het absurdisme?

Roggeveen: ‘Ik vind van wel en weet je waarom? Omdat de structuren van de mensheid door de war gegooid werden. Iedereen is aan het zoeken naar hoe ze zich moeten verhouden tot van alles en nog wat, dat is leuk om naar te kijken.’

Olijerhoek: ‘Absurdisme relativeert. Je hoeft niet over alles na te denken, het is gewoon zoals het is. Dingen willen verklaren heeft toch geen zin, want wie zijn we nou eigenlijk? Dat heeft afgelopen jaar zeker benadrukt. Tegelijkertijd gaan dingen ook gewoon door, er staat alweer een rij bij de Action en de ZARA. Dus ja, het was een heel goed jaar voor het absurdisme.’

Wat betekent absurdisme voor jullie als makers?

Roggeveen: ‘Het is de enige kunstvorm die ik wil maken, juist vanwege dat relativeren.’

Olijerhoek: ‘Iedereen is bezig met scoren, iedereen wil de meest grappige zijn. Wij proberen mensen met een bepaalde blik naar de wereld te laten kijken waarmee ze zich over alles kunnen verwonderen. Zo is het nog wel acceptabel Dat klinkt negatief maar ik vind het juist leuk om zo te kijken naar de wereld.’

Roggeveen: ‘In de voorstelling gaan we op zoek naar wat absurdisme is omdat de dingen die vanzelfsprekend zijn vaak absurdistischer zijn dan ze lijken. We proberen het publiek met ons mee te laten kijken want er gebeuren gewoon heel grappige dingen. Daar heb je niet per se een coronajaar voor nodig.’

Het lijkt wel een beetje paradoxaal. Als je iets ‘absurdistisch’ noemt, is het dan nog wel absurdisme?

Roggeveen: ‘Wij noemen het realistisch absurdisme, dat is de nuance.’

Olijerhoek: ‘We verwonderen ons over wat er gebeurt en wat we doen is allemaal echt, we staan als onszelf op het podium.’

Roggeveen: ‘Normaal gesproken heb je een script, gebaseerd op een verhaal en dat vertaal je naar het theater. Wij vertellen gewoon wat er gebeurd is. Lijkt saai maar het is grappig.’

Het zou goed kunnen dat mensen jullie kennen van de vele korte podcasts die jullie in het afgelopen jaar gemaakt hebben. Wat kunnen zij straks verwachten van een hele voorstelling?

Olijerhoek: ‘Ik vind het een lastige vraag. Voor onszelf is dat vanzelfsprekend.’

Roggeveen: ‘We zijn ooit begonnen in een portiekflat en maken het liefst locatietheater. De locatie gebruiken we altijd in het verhaal. Op locatie zit je al honderd procent in de werkelijkheid, dat is niet zoveel aan gespeeld. Het theater is in die zin een beetje beperkt, dat is een schoenendoos. Hoe je het verhaal brengt, dat is ook voor ons een zoektocht.

Olijerhoek: ‘Het is voor een klein publiek en het is eigenlijk heel droog, je hoeft zeker niet om ons te lachen.’

Roggeveen: ‘Het is zo droog dat het een beetje pijn doet.’

Is het dezelfde voorstelling gebleven als anderhalf jaar geleden of is hij helemaal veranderd? Of maakt dat bij jullie eigenlijk niet uit?

Roggeveen: ‘Dat maakt zeker wel uit. We hebben steeds moeten herschrijven omdat het toegestane aantal toeschouwers steeds kleiner werd. De dynamiek in een zaal van 30 is heel anders dan in een zaal van 200. Op een gegeven moment hebben we besloten om hoe dan ook te gaan spelen, wat betekent dat we eigenlijk twee voorstellingen gaan maken. Eén voor dertig mensen in de zaal en één voor de mensen die thuis meekijken. Dat is een wereld van verschil.’

De laatste keer dat we elkaar spraken waren jullie druk bezig met het oprichten van een standbeeld voor Martijn Bulthuis, de directeur van Leiden Marketing. Hoe staat het daarmee?

Roggeveen: ‘Met de crowdfunding hebben we ongeveer 80 euro opgehaald. Het is nog een beetje een zoektocht naar wat je daarvoor kunt realiseren maar we vergeten het zeker niet.’

Olijerhoek: ‘Het gaat vooral om de vraag: hoe gaat Leiden met zichzelf om? Het standbeeld is bedoeld voor de discussie daarover. Het doet er niet toe, maar zelf vind ik Leiden nogal vermarkt en ik verwacht dat dat binnenkort weer keihard doorgaat. Dat geldt voor de woningmarkt, voor toerisme, voor alles. Ik zat in Typisch Leiden en we ontmoetten elkaar tijdens de presentatie van de eerste aflevering. Wat daarbij heel grappig was om te horen, is dat de mensen die meededen bang zijn dat de beelden van het programma bijdragen aan de marketing van de stad. Ze willen niet Amsterdam worden, ze willen dat Leiden blijft zoals het is. Dat staat lijnrecht tegenover de ambities van Leiden Marketing.’

Roggeveen: ‘Als onze voorstellingen steeds drukker bezocht en wij steeds groter worden, gaan we zelf ook gewoon weg uit de stad.’

Olijerhoek: ‘Dat is het voordeel van online, in het hele land worden nu kaarten gekocht. Dit zou weleens onze definitieve doorbraak en ons afscheid van Leiden kunnen worden.’

‘Heb je ergens last van?’ is op 5 juni live te zien. Tickets voor in het theater zijn bijna uitverkocht, voor online meekijken is onbeperkt capaciteit. Kijk hier voor meer informatie.  

Sophie Jansen

Sophie Jansen

Andere berichten

Anne van den Dool
juni 15, 2022
leidsCement
juni 14, 2022
leidsCement
juni 7, 2022